“PRAWDZIWY PRZYJACIEL WYGARNIE CI PROSTO W TWARZ”
/OSCAR WILDE
/– Tłumaczenie – P_Forsberg
/– Do wersji – 1080p.BluRay.x264–AVCHD
WASZYNGTON, rok 1992
Witam. Tony Blair to ja.
Mógłby pan otworzyć bagażnik?
Rok 1988. Wyborcy z rocznym przychodem
z przedziału 15–50 tys. dolarów
byli w 20% za demokratami, a w 48% za republikanami.
W 1992 ci sami wyborcy głosowali w 45% za Clintonem,
a w 35% za Bushem.
Dlaczego?
Gdyż określiliśmy się na nowo.
Sięgnęliśmy po głosy wyborców,
uważających politykę społeczną konserwatystów
za samolubną i nieczułą
i przekonaliśmy ich, że nie jesteśmy zacofanymi,
trwoniącymi podatki liberałami,
jak wmawiali im konserwatyści.
Zatem: opieka społeczna.
Zapewnić opiekę społeczną, rozłożoną w czasie,
zlecić szkolenia zawodowe, wykorzystać umiejętności ludzi,
by nie byli na zasiłku.
Przestępczość. Zwalczać jej przyczyny:
brak dostępu do edukacji, ubóstwo...
być twardym wobec kryminalistów.
Będziecie musieli wsłuchać się w głos ludzi.
Nie wychodźcie do nich
z koncepcjami i retoryką, której nie chcą.
Cholernie łatwo jest zmienić linię partii
niż to, czego chcą ludzie.
Polityka zaprowadzi was tylko do pewnego etapu.
Jeśli poważnie myślicie
o ponownym dojściu Partii Pracy do władzy,
będziecie potrzebować jednego z nich...
Wiarygodnej, nieprzeciętnej,
zgarniającej głosy politycznej supergwiazdy.
PARYŻ, cztery lata później
Panie Prezydencie...
Nasz Premier, John Major,
jak i moi polityczni przeciwnicy w Wielkiej Brytanii,
wierzą, że wygrają następne wybory,
wyrażając swą wrogość wobec Europy.
Ale... nie ja.
Jestem Europejczykiem.
Zawsze byłem Europejczykiem.
Zawsze pozostanę Europejczykiem.
Przepraszam, panie Blair...
Proszę wybaczyć.
Tony, to było wspaniałe. Pokochali cię.
Tak dobre, że prawie w to uwierzyłem.
Właśnie dostałem potwierdzenie z MSZ.
Jest zgoda na podróż do Waszyngtonu.
– Wspaniale! – Spotkanie z przewodniczącym Systemu Rezerwy Federalnej,
przyjęcie w ambasadzie brytyjskiej... – A Clinton?
Spotkanie twarzą w twarz w Gabinecie Owalnym.
W obecności wszystkich dziennikarzy Białego Domu.
Myślałem, że liderów opozycji powinno się trzymać na dystans,
by nie irytować Premiera.
– Bo tak jest. – Więc skąd ten wyjątek?
To oczywiste, nieprawdaż?
Sądzą, że zwyciężysz.
– Co? /– Gdzie moja niebieska koszula?
Nie słyszę cię!
Muszą iść z tym do Sądu Apelacyjnego,
jeśli chcą się z tym użerać.
– Widziałaś moją niebieską koszulę? – Którą niebieską?
– Tę jasnoniebieską. – Poszukaj w koszyku.
Tak, widzimy się w sądzie, 27–go.
O 10:15.
Skoro dałem ją do koszyka, to czemu jej tu nie ma?
– Weź inną. – Już dobrałem krawat.
– Więc weź inny. – Nie chcę innego!
Wzruszające. Dawno nie byłeś tak nerwowy.
– Nie jestem nerwowy. – Więc czemu pokrzykujesz?
Nie pokrzy...
Jak ostatnio leciałeś do Waszyngtonu, pamiętam,
że miałeś nieco luźniejsze nastawienie.
Ostatnio w Waszyngtonie spotykałem się z doradcami Clintona.
– Kradłeś ich pomysły. – Dowiadywałem się, jak przekształcić partię.
Raczej, jak ukształtować siebie.
Wróciłeś z fryzurą i garniturem a’la Clinton,
tylko nie ze zgryźliwą partnerką.
Czemu jego żona ciągle...
Tony, nie martw się.
Będzie tobą zachwycony.
/Oby można było /gdzieś w Waszyngtonie
/wyprać moją cholerną koszulę!
Dobry Boże...
Przyjmą nas przy północno–zachodniej bramie.
Co to znaczy?
To główne drzwi. Wejście głów państwa.
Jak gdybyś był już Premierem.
Zmiana stron.
Czemu?
Otworzą drzwi po lewej.
Musisz wyjść jako pierwszy. No dalej.
Na litość boską...
Posuń się, Alastair!
Mam nadzieję, że nikt tego nie widział.
– Wygodnie? – Tak.
Dziękuję.
Dzień dobry panu. Witamy w Białym Domu.
Dziękuję. To jest Alastair Campbell,
mój doradca prasowy i Jonathan Powell, szef sztabu.
Wiemy. Proszę tędy, panowie.
Pierwszy raz w Białym Domu?
– Tak. – Proszę powiedz,
że bardzo ci się podoba. – Tak, dziękuję.
PSZ jest nadal w rodzinnej rezydencji.
– PSZ? – Prezydent Stanów Zjednoczonych.
Jest na klatce schodowej...
Będziemy też to mieć?
Zszedł na parter...
Idzie kolumnadą...
Całkiem nieźle. 15 minut spóźnienia.
Musi być pan ważny.
Prosto przed siebie.
Niech pan zapyta go o skałę księżycową.
Dziękuję.
Sekretarz Perry i ja rozważaliśmy pewne koncepcje,
zabezpieczające nasze bezpieczeństwo na północnym Pacyfiku,
jak również wypełniające nasze zobowiązania wobec pańskich ludzi.
Japonia od dawna jest bliskim partnerem bezpieczeństwa
Stanów Zjednoczonych i nic, obiecuję panu,
temu nie zagrozi.
Z panem także miło się rozmawiało.
– Panie Blair... – Jestem Tony.
Witam w Białym Domu.
Śledzę twoją karierę z ogromnym zainteresowaniem.
Więc wiesz, że staram się postępować jak ty.
A nawet bardziej, co uważam za wielki komplement.
Usiądź sobie.
Wiesz, mamy tu oko na pewne sprawy
i myślimy, że przyszłość należy do ciebie...
Pomyślałem więc, że wizyta na wysokim szczeblu z amerykańskim Prezydentem
może wyłącznie pomóc na ostatnich metrach.
Ponieważ wierzę, że odniesiesz miażdżące zwycięstwo.
Musisz uświadomić sobie, że na samej retoryce nie pociągniesz.
Gadką możesz zyskać stołek,
ale nie utrzymasz się na nim, jeśli nie będziesz w stanie
dotrzymać swoich obietnic.
Mieliśmy 17 lat konserwatywnych rządów,
podczas których kraj ostro zboczył z kursu.
Jeśli laburzyści przejmą ster,
chciałbym utrzymać się na tyle długo
by przywrócić kraj na właściwe tory.
Myślę, nasza współpraca będzie przyjemna.
Nie zrozum mnie źle, Major nie jest taki zły.
Doskonale radzi sobie z Irlandią Północną.
Kiedy cię wybiorą, mam szczerą nadzieję,
że będziesz kontynuował walkę o pokój.
Pokój w Irlandii Północnej jest moim priorytetem.
Nie uważam za rozsądne, by w dzisiejszym świecie
prowadzić ten rodzaj debaty.
Jeśli będziesz chciał pomocy, po prostu dzwoń.
Dzięki, tak zrobię.
I nie zdziw się, gdy będziesz totalnie przytłoczony
po przejęciu rządów,
bo, będąc dotychczas w trasie,
krzycząc i walcząc o tę posadkę,
nikt nie streścił ci, co robić, gdy się ją dostanie.
Wydajesz się szybko pojmować sprawy,
stawiam, że zadomowisz się bez problemu.
Mamy kilka minut przed wywiadem.
Czy ktokolwiek stąd
mówił, byś zapytał o księżycową skałę?
W zasadzie tak.
Ma 3,6 miliarda lat.
Czasami, gdy robi się tu nerwowo,
zamykam drzwi, siadam na sofie, trzymam tę skałę
i myślę: „Musimy się wyluzować”.
/Owocne spotkanie, /panie Prezydencie?
Bardzo. Omówiliśmy kilka spraw,
w tym operację pokojową w Irlandii Północnej,
co, jak wiecie, jest dla mnie powodem do dumy.
Myśli pan, że rozmawiał z przyszłym Premierem Wielkiej Brytanii?
Dajcie spokój. To nie jest dyplomatyczne pytanie.
Ja tam mam nadzieję, że to on rozmawiał
z następnym Prezydentem Stanów Zjednoczonych.
/Dziś potwierdził się /przydomek Billa Clintona,
/„Powracający Dzieciak” /po wygraniu
/historycznej, drugiej kadencji /w Białym Domu.
/Bill Clinton jest /pierwszym demokratą,
/który zdobył reelekcję od czasu /Franklina Delano Roosevelta.
/Mamy Premiera z Partii Pracy
/po 18. latach /konserwatywnych rządów.
/To prezydencki moment, /o ile w ogóle taki mieliśmy.
/Chcą go uścisnąć, /mają entuzjazm na twarzy.
/To ich człowiek. /Cóż za moment.
/Posłuchajmy przez chwilę tłumu.
/Tony Blair z żoną Cherie /wyprowadzili Laburzystów
/z niebytu z powrotem /na Downing Street.
/Nowy Premier obiecał pracować /dla wszystkich ludzi.
/Powiedział, iż rząd /podejmie realne środki
/w dążeniu do wielkich celów.
Miło was widzieć.
– Witam. – Jak się macie?
Tony, Prezydent Chirac na linii.
Jak chcesz to zrobić?
Po angielsku czy francusku?
– Czy to ważne? – Posługuje się płynnie angielskim,
jak ci wiadomo...
ale stawiam, że zacznie francuskim,
myśląc, że da mu to przewagę.
Uważam, że powinieneś postawić na swoim.
Mów po angielsku.
Będę się przysłuchiwał.
Powodzenia.
Słucham?
/Dzień dobry, Premierze.
Pozwolę sobie pogratulować.
/Dziękuję, Jacques.
To wielkie zwycięstwo.
Wielkie zwycięstwo dla pana,
oraz dla Europy.
Miejmy nadzieję.
/My mamy tę nadzieję.
My, długo zaniedbywani europejscy bracia,
mamy nadzieję, że dotrzyma pan słów:
„Jestem Europejczykiem
/i zawsze nim będę.”
Zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by temu sprostać.
Tony. Clinton na drugiej linii.
Niestety, Jacques...
ale muszę kończyć.
Przykro mi...
Bill! Jak miło, że dzwonisz.
/Proszę czekać na Prezydenta /Stanów Zjednoczonych Ameryki...
No tak.
– Telefon, panie Prezydencie. – Wybaczcie.
Czy rozmawiam z Tony’m Blairem
czy nowym dyktatorem Wielkiej Brytanii?
/– Gratulacje, Tony. – Dziękuję.
/Większość 179. głosów. /To niewiarygodne.
Dokonam teraz prognozy,
twierdząc, że 2 maja 1997 r.
to dzień, kiedy postępowi politycy
zostali domyślnym elementem zachodnich demokracji.
To twoje miejsce na kartach historii.
/Wygrałeś w Edgbaston...
/Pierwsze tamtejsze /zwycięstwo Laburzystów.
/I jeszcze w Wirral South. /Tony, rewelacja.
Słuchaj, muszę lecieć,
ale zobaczymy się za jakiś miesiąc.
/– W rzeczy samej. – Wtedy porządnie pogadamy.
A może by tak kolacja we czwórkę?
Razem z Sherry i Hillary.
...Cherie. Z chęcią.
/Więc mamy randkę. /Ty wybierasz miejsce.
Z nami jest łatwo. Zjemy wszystko,
tylko żadnych sumów i zielonym pomidorów, dobra?
Masz jak w banku.
/Trzymaj się.
Wygraliśmy w Edgbaston?
Tak.
A w Wirral South?
Widocznie tak.
Nie musiał przecież tego wiedzieć.
Popisuje się.
/Prezydent Clinton i Pierwsza Dama, /Hillary Rodham Clinton
/przylecieli dziś do Londynu, /złożyć wizytę Tony’emu Blairowi.
/Para powojennych dzieci,
/która doszła do władzy, /hamując liberalne tendencje
/swoich poszczególnych /partii politycznych...
/... czego można oczekiwać po ludziach, /mających ze sobą tyle wspólnego.
Jesteś pewny, że nic ci nie trzeba?
Nie, w porządku.
Przypuszczam, że znasz ten okropny zwrot „szczególne więzi”?
Coś, co nasze MSZ zawsze gorliwie promuje.
Znam go. Każdy kraj na świecie tak twierdzi.
Pod względem realnego wpływu na politykę zagraniczną USA,
tylko Izrael, Chiny, Arabia Saudyjska,
i Irlandia są tymi, które sobie zasłużyły.
Lecz od czasu do czasu
powstaje sytuacja, gdzie...
osobista zażyłość między dwójką liderów...
jak i wspólny język, wspólna historia
to coś, co naprawdę cieszy się popularnością.
Sądzisz, że to jeden z tych momentów?
Właściwie to tak.
Sprytna decyzja.
Musisz spytać siebie:
Kiedy ostatnio dwóch gości z jednej drużyny
miało w garści takie możliwości manewru?
To wyjątkowa okazja.
– Tak. – Kończymy z tym pipczeniem
o tym, czemu się czegoś nie dało...
te same wymówki, te same blokady drogowe,
by ruszyć z tym, czym ludzie od lat już rzygają...
Można by wysadzić z interesu
kolejne pokolenie prawicowców. Kurde, a może i na zawsze.
– Tak samo jak starych lewaków. – Dokładnie.
Postępowi, centrolewicowi politycy to przyszłość.
To, o czym mówisz...
jest całkowitą zmianą światopoglądu.
Nowy rodzaj polityki na nowe tysiąclecie.
Budujemy globalną zgodę wokół naszych idei.
Możemy się uporać ze wszystkim.
Spójrz na fakty:
Mam jeszcze 3 lata, później Al Gore...
To już 8 lat na wejściu.
A ty w Europie dopiero startujesz.
Jest Persson w Szwecji, Schröder w Niemczech,
poza tym, Cardoso w Brazylii – masz rację.
Ludzie są na to gotowi,
a my jesteśmy po właściwej stronie historii.
Trafiony zatopiony.
On rozumie ograniczenia władzy,
tego, co można osiągnąć,
ale po prostu nie godzi się na nie.
To prawdziwy wizjoner.
Zanim się do reszty zauroczysz,
warto przypomnieć, że ten wizjoner
jest pierwszym Prezydentem Stanów Zjednoczonych
z postawionym zarzutem molestowania seksualnego.
Gdybyś tam była i go słyszała,
zrozumiałabyś, co to może oznaczać
dla mnie, dla wszystkich. – Ale tam nie byłam, prawda?
Ja zabawiałam żonę wizjonera.
Więc jak było z Pierwszą Damą?
W porządku...
Aż do chwili powrotu z teatru,
kiedy zaczęła o swoim personelu.
/Ma własnych /doradców politycznych,
/własnego szefa sztabu,
i cholerny samolot do swojej dyspozycji.
Mogę posłać Jonathana, by kupił ci organizer.
/Jak tak jej słuchasz, /zdajesz sobie sprawę,
/że tak naprawdę /jest Współprezydentem.
/On słucha jej rad we wszystkim.
– Tak jak ja. – Bzdury.
Ty masz tych swoich chłopaków,
Jonathanów, Alastairów
i Gordonów.
Kiedyś spytano Billa Clintona,
gdzie by się udał, gdyby nastał kryzys.
Powiedział, że do żony. Ty nigdy byś tak nie powiedział.
– Powiedziałbym. – Brednie.
Zważywszy, że tak ściśle i blisko współpracują,
to razem efektywnie rządzą tym krajem.
Myślę, że jest w tym coś romantycznego.
Wiesz, że kiedy był gubernatorem Arkansas
personel odnosił się do nich...
„Biliary”.
Biliary?
A do nas to jak?
„Terie”?
– „Chony”? – Tony, nie!
– Nie zamocz... – Daj buziaka.
Przestań!
Przecież jesteśmy ścisłymi współpracownikami.
Co wcześniej porabiałaś?
Byłam zobaczyć świeżo odnowiony Globe Theatre
przez Cherie Blair. – O Boże.
Czym sobie na to zasłużyłaś?
To właśnie robią żony mężów stanu.
Później zjadłyśmy coś, tylko we dwie.
Wymieniłyście się historyjkami?
O Tony’m i mnie? I o wszystkim, czym was denerwujemy?
Było coś o tobie.
Radziła się ciebie?
Powiedziałam jej, by chroniła swe dzieci
przed wścibstwem tabloidów
i że ma być sobą,
co, w obu przypadkach, wydało jej się niemożliwe.
Jest jakby w ciężkim położeniu,
nie otrzymuje zbyt wiele pomocy, trochę na to narzeka.
/Natura klasy pracującej.
Jest z Liverpoolu, to taki angielski Arkansas.
Oczywiście uwielbia go.
Bo niezła z niego sztuka.
– Nie widzi się tego zbyt często. – Czego?
/Pary, w której mąż jest /atrakcyjniejszy od żony.
– To przystojniak. /– Blair? Tak uważasz?
– A ty nie? – Posiada pewien urok,
ale... jest coś jeszcze. Jest zbyt doskonały.
Więc wolisz, by twój partner był niedoskonały?
Ja tam nie lubię cię rozczarowywać, kotku.
Ale mama mówiła mi milion razy,
że to zbyt piękne, by było prawdziwe. – No jasne.
Czy kiedykolwiek nie opychałeś się nimi?
Więc kontynuujesz zawód? Nie rzucasz prawa?
Przenigdy. Jeśli ktokolwiek wnosi teraz pozwy,
to na Tony’ego spod 10–tki. – Racja, zwalaj na mnie.
Co robiła twoja poprzedniczka?
– Norma Major? – Napisała książkę.
„Domek Premiera na wsi
i jego historia” – Super.
Cherie napisze o Downing Street.
Tony...
Mógłbym udzielić poważnej rady?
Chyba że to zarozumiałe i na wyrost.
Mogę zgłosić sprzeciw?
Możecie go zignorować.
– Z chęcią usłyszę. – Kuj żelazo, póki gorące.
Zaprzepaściliśmy dobry start
i dochodziliśmy do siebie 4 lata.
Trzeba myśleć od zaraz
o swoim dziedzictwie.
Nie urzęduję nawet miesiąc,
a ty już o moim dziedzictwie? – Bill ma rację.
Jeśli ty tego nie zrobisz, inni zrobią to za ciebie.
Dziedzictwo jest upraszczane. Ludzie zapamiętają cię za jedną rzecz.
Musisz wybiec w przyszłość i określić, co by to było.
Gdy już obierzesz cel,
oby to nie była służba zdrowia.
A jeśli ktoś na twojej pierwszej konferencji prasowej
spyta cię o gejów w armii,
powiedz: żadnych.
/Ludzie często pytają mnie,
/czy zachłysnąłem się
/naszym sukcesem w wyborach.
/Oczywiście bardzo się /z tego cieszę,
/ale czuję głębokie /poczucie odpowiedzialności.
/Czuję je...
/w szczególności tutaj...
/w Irlandii Północnej.
/To nie żadna rozgrywka partyjna.
/Tu chodzi o życie i śmierć /tutejszych ludzi.
/Ludzie w Irlandii Północnej
/przeciwstawiają się /terrorystom już 25 lat.
/Nie wyniszczyło ich to,
/lecz pokłady goryczy
/uczyniły wzajemne /polityczne ustępstwa
/praktycznie niemożliwymi.
IRA i Sinn Féin mają wybór
pomiędzy negocjacjami
a przemocą.
Mój przekaz do Sinn Féin jest jasny:
Pociąg z ugodą odjeżdża.
Chcę, byście do niego wsiedli,
lecz on i tak odjedzie.
I nie pozwolę, by na was czekał.
Dziękuję bardzo.
/Szukanie pokoju /w Irlandii Północnej
/natrafiło dziś /na niszczący podmuch
/morderstwa dwóch policjantów, /dokonanego przez IRA.
/Dwaj napastnicy z IRA /złapali ich w bocznej uliczce.
/Według doniesień, /zaszli ich od tyłu,
/oddając serię strzałów w głowy /z bliskiej odległości.
/Wszystko po tym, /jak Sinn Féin
/bezwzględne potępili /ultimatum Tony’ego Blaira,
/jako zwolennika przyłączenia.
/Gerry Adams, /mówiąc o strzelaninie
/na premierze swojej książki, /stwierdził, że osobiście
/był zszokowany, lecz niechętny /do komentowania politycznych następstw.
Jak mogli to zrobić?
Zasugerowałem jedynie, by przystąpili do rozmów,
a oni zabili dwie osoby.
Może posunąłem się za daleko.
Powiedziałeś, co musiało być powiedziane
i usłyszeli to...
Ci, którzy zabili tych policjantów.
/Dlatego zrobili, co zrobili.
/Boją się. /Naprawdę się boją,
/bo po dziesięcioleciach /niekończącego się pobłażania
i falstartów, na Downing Street jest wreszcie ktoś,
kto nie zamierza dłużej godzić się na ten syf.
/Gerry Adams zapewnił,
że gotów jest zawrzeć rozejm,
aby Sinn Féin mógł przystąpić do rozmów.
Wiedział, co zamierzałem powiedzieć.
A potem to, a on nic.
Zupełnie nic.
Żadnego słowa sprzeciwu wobec zabójców tych ludzi.
/Jak mogę pomóc?
/Mam przygotować oświadczenie?
Twoi doradcy powiedzą ci,
że nie masz żadnych długotrwałych korzyści z angażowania się
w wewnętrzne problemy Wielkiej Brytanii.
/Gerry Adams mi zalega. /Dałem kolesiowi wizy
i status polityka, gdy wy, Brytole, nawet nie puszczaliście go na wizję.
/Teraz zrobię z tym porządek.
/Skrzyknij swoich kolesi,
zanotujcie parę pomysłów,
i ułóżcie kilka linijek.
/Będziesz je miał, nim wstaniesz.
/IRA odpowiedzialnością /nazywa to,
/co koniec końców jest aktem /niesłychanego tchórzostwa
/i nikt nigdy /nie powinien sądzić,
/że postępowanie tego /rodzaju reprezentuje
/cokolwiek na równi /z patriotyzmem.
/Naprawdę uważam, że piłeczka /jest teraz po stronie Sinn Féin.
/Każdy musi w życiu /podejmować decyzje.
/Ich decyzją jest,
/czy zamierzają być częścią
/procesów pokojowych /czy nie?
/Mam nadzieję, że tak.
/Dobry wieczór.
/Przywódca Sinn Féin, /Gerry Adams,
/zawitał dziś pod /Downing Street 10.
/Pierwsze takie spotkanie /od 76 lat.
Spotkanie było korzystne, gdyż jesteśmy oddani sprawie.
Myślę, że stawiliśmy czoła trudnościom.
W wielu przypadkach zaangażowanie to można określić
jako moment historyczny, ponieważ zazwyczaj
w historii stosunków angielsko–irlandzkich bywało źle.
Dziś, był to istotnie dobry moment.
/Uważa się, /że Prezydent Bill Clinton
/pomógł ożywić działania /pokojowe w Irlandii Północnej,
/ponownie potwierdzając długi zasięg /swej politycznej siły przebicia.
/Bill, dziękuję ci.
Nie ma za co. Pomogłem z chęcią.
Czasem trzeba kogoś z zewnątrz,
by uspokoił rodzinną sprzeczkę.
/Nie wiem, jak ci dziękować.
Po tych wszystkich perypetiach,
działania pokojowe znów są na dobrej drodze.
/Można już jedno odhaczyć /na rzecz tych dobrych, co?
Trzeba to porządnie oblać.
Nie powiodłoby się to bez twojego wsparcia.
Hej, nie ma o czym mówić.
Żadnego dziękczynienia. Wykonujemy tylko swoją robotę.
Więc jeśli to wszystko, to muszę kończyć.
Jeśli będziesz czegoś...
/Wieczorem pochmurno i chłodno, /około 10. stopni.
/Pogodę aktualizujemy /co godzinę...
Panie Prezydencie...
Jedziemy.
Dziś w wiadomościach będzie coś, o czym powinnaś wiedzieć.
Co? O co chodzi?
To nie tak, że nie znam odpowiedzi,
to pytanie jest źle sformułowane.
A jeśli podam ci odpowiedź,
niczego się nie nauczysz, prawda? – Z wyjątkiem oszukiwania.
Euan, masz minutę... i koniec z tym.
Słucham?
Masz tam gdzieś telewizor?
/– Tak. – Włącz wiadomości.
Oddzwonię później.
Dalej, Nicky.
/... obiegła całe miasto.
/Nadajemy prosto z Waszyngtonu.
/Kenneth Starr, /niezależny adwokat...
Rozwiązuj zadanie.
/... Prezydenta i pani Clinton /w aferze Whitewater,
/wydał dziś szereg wezwań /osób z Białego Domu,
/zarzucając Prezydentowi /uprawianie seksu z Monicą Lewinsky,
/23–letnią asystentką /w Białym Domie.
23? To przecież dziecko.
/Mówi się, że federalni śledczy /są w posiadaniu
/nagrań rozmów, /ukazujących rzekomą aferę
/między panią Lewinsky /a Prezydentem Clintonem.
/Nagrania, /na których odnosi się
/do Prezydenta Clintona /„Szycha” i „Cykor”,
/przypominają sprawę /Pauli Jones,
/w której szczegółowe opisy /prezydenckiego penisa...
No dobrze, dzieci! Wystarczy!
Wychodzić!
Marsz, Euan!
Nick!
Już, już, już!
/Mówi się, że panna Lewinsky /powiedziała
/w jednej z nagranych rozmów:
/„Kłamałam całe swoje życie”.
/Co gorsza, Lewinsky...
To chyba nieodpowiedni czas na wizytę w Waszyngtonie.
Kto twierdzi, że to prawda?
Ken Starr się wmieszał, czyli to pewnie prawicowa nagonka,
kolejny skandal na zawołanie.
Zobaczysz.
Ta historia skończy się tak szybko jak się zaczęła.
Amerykański Prezydent uprawiający seks z dziewczyną dwa razy młodszą?
Ta historia dopiero się rozkręca.
Więc jak poznałeś tę dziewczynę?
Była asystentką we Zachodnim Skrzydle kilka lat temu.
Rozmawiałem z nią parę razy.
Mówiła, że szuka pracy,
a ja, jak to ja, zaoferowałem pomoc.
Dałem jej kilka nazwisk, pod które ma się odezwać.
Starałem się być miły,
lecz najwyraźniej pomyślała, że to coś więcej.
Pomyślała o czymś więcej?
Czemu, do licha, miała tak sądzić?
Nie wiem.
Wiesz, jak to jest
z ludźmi wokół mnie.
Czyli nie zrobiłeś nic, co mogło być nieprawidłowo odebrane?
Nic, co mogło być źle odczytane?
– Nie. – Nic?
Nic. Przysięgam.
Według nich...
uprawiałem seks w środku dnia w Gabinecie Owalnym.
– Rany boskie. – No widzisz, że to niedorzeczne.
Z całą obstawą i oknami wokół,
to nie mogło się stać.
Ci ludzie...
to ciągle jeden i ten sam syf.
Sądzą, że mogą coś wydrukować,
a to stanie się prawdą. Te same stare insynuacje.
Babranie się w szambie, kiedy tam nic nie ma.
Ken Starr przyszpili cię
wszystkim, czym dysponuje.
Publicznie dyskutuje się teraz o jego penisie...
„5,5 cala, lekkie wygięcie pośrodku podczas erekcji.”
Prawie jak Errol Flynn, nie?
Ciekawe, kto jest na niego bardziej wściekły...
Żona za jego zdrady
czy jego rzecznik prasowy za jego skromne uposażenie?
Czy miał 8–calowego, chudego jak bagietka...
Na miłość boską, przymknijcie się.
Jesteśmy dziś troszkę podirytowani?
Tak. Czemu te europejskie spotkania na szczycie
zawsze są takie ponure?
Bo są pełne nadętych, mało znaczących ciot
z głupimi akcentami, którzy ugrzęźli w przeszłości
i nie wiedzą, kiedy stulić pysk. – To by było to.
Wydarzenia w Waszyngtonie zdominowały pierwsze strony gazet.
Co czyni wszystko raczej bezsensownym.
Dzień dobry panu.
Prosił pan o listę obecnych członków
Komisji Europejskiej i ich personelu.
Dziękuję.
Kim ona jest?
Nowa asystentka... z MSZ.
Powinniście wiedzieć, że nagrania rozmów Lewinsky,
jej telefonów, miały być...
Więc są gdzieś czy nie?
Dochodzenie jest w toku,
ta informacja jest poufna. Nie można...
Czyli taśmy są lub ich nie ma.
Zasugerowano, że zawierają pewne rewelacje na temat...
rozmów głosowych Prezydenta do pani Lewinsky,
wymianę podarunków,
jego preferencji co do seksu oralnego
oraz rzekomym istnieniu
sukienki poplamionej nasieniem...
Wystarczy.
Czy te...
taśmy istnieją czy też nie,
jest tylko: „on twierdzi, ona twierdzi”.
Napalona asystentka kontra
Prezydent Stanów Zjednoczonych. Nic nie mają.
Najlepszym wyjściem jest odwrócić role,
sprawę prywatną uczynić polityczną,
bo nie zamierzam debatować na temat mojego małżeństwa.
Chcę przewodzić debacie o prawicowych mediach
i o jebanym Kenie Starr,
ponieważ jadą nas od samego początku.
Oto, co zrobimy...
/Biały Dom jest w stanie kryzysu...
/Wieści z polityki:
/Pan Clinton przygotowuje /kolejne wystąpienie.
/... prokurator naciska /na asystentkę z Białego Domu.
/Skandal w Białym Domu już stał się /największą operą mydlaną,
/a widzowie w ogóle /nie mają dość.
Chcę oznajmić coś Amerykanom.
I chcę, byście mnie posłuchali.
Powiem to raz jeszcze:
Nie miałem
kontaktów seksualnych z tą kobietą,
z panią Lewinsky.
/To zarzuty wyssane z palca.
/A teraz wracam do pracy /na rzecz obywateli Ameryki.
/Dziękuję.
/Tylko jeden temat /szczególnie zaprząta głowy
/amerykańskiej opinii publicznej /– rzekome stosunki intymne
/Prezydenta i panny Lewinsky.
Czy mąż wyjaśnił pani naturę
tego związku szczegółowo?
Odbyliśmy długą rozmowę
i uważam, że wraz z rozwojem tej sprawy
cały kraj pozna coraz więcej informacji.
Obecnie, jesteśmy jednak w środku medialnej wrzawy.
/Nauczyłam się przez /te wszystkie lata,
/będąc w polityce,
/że najlepszą rzeczą /w takim wypadku
/jest być cierpliwym,
/wziąć głęboki oddech
/a prawda wyjdzie na jaw.
Nie da się walczyć z natłokiem, pojawiających się przypuszczeń.
/Czy uważa pani, że mąż /przyznałby się znowu,
/narażając wasze małżeństwo?
Absolutnie nie. I nie powinien.
Jesteśmy małżeństwem 22 lata,
/i już dawno nauczyłam się tego,
że w małżeństwie liczą się tylko ci,
którzy je tworzą.
/Bywało, że przechodziłam /przez to nie raz.
/Billa i mnie oskarżano /chyba już o wszystko,
/z morderstwem włącznie,
/przez jednych /i tych samych ludzi
/stojących za tymi oskarżeniami.
/Najlepszy w tym wszystkim,
/dla chętnych, by go odkryć,
napisać o nim, wyjaśnić go,
jest rozległy prawicowy spisek,
który zawiązał się przeciw mojemu mężowi,
od kiedy zgłosił swą kandydaturę na Prezydenta.
/Kilku dziennikarzy podjęło /ten trop i objaśniło go,
/ale jeszcze nie dotarł w pełni
do amerykańskiej opinii publicznej.
W sumie, kto wie, dziwnym trafem,
ta sprawa może w tym pomóc.
Im dłużej się to ciągnie,
tym gorzej dla Clintona.
Zastanawiam się, czy się z tego nie wycofać.
Lecę do Waszyngtonu, wystąpić z nim na konferencji prasowej, Jonathan.
Chyba zbyt późno na wycofywanie się.
Bądźmy realistami.
Przecież to nie cholerny Milošević, nie?
Zrobił coś czy nie,
to prywatna sprawa.
Osoby publiczne mają prawo żyć swoim życiem, Alastair.
Nie ma w tym nic prywatnego.
Nie ma to wpływu na sposób jego rządzenia, prawda?
Nie wspominając, że to przyjaciel.
Wszystkie polityczne przyjaźnie są strategiczne i warunkowe.
„Lekkie ochłodzenie” może nie będzie złe.
Więc nastąpił odwrót od „szczególnej więzi”,
którą tak gorliwie promujemy?
Zaraz tam odwrót. Ponowna ocena.
Jeśli cokolwiek w tej historii jest prawdą,
to tak ugrzęzną, że już się nie wygrzebią.
Nie wyzna wszystkiego, nie?
Ameryka wybrała go, znając jego perypetie z kobietami.
Jeśli to zrobił, powinien publicznie przeprosić i żyć dalej.
Jego prawnicy byliby temu przeciwni. Pewnie widzą w tym szansę,
żeby zasłonić się definicją, licząc, że inni odpuszczą.
Zrobiłabyś tak? Jako adwokat?
Czyj? Cykora Szychy?
Sęk chyba w tym,
co ustanowione jest przez słowo „seks”.
To proste. Stosunek płciowy, penetracja.
Więc lody się nie liczą?
– Nie. – Nie.
Boże. Jesteście żałośni.
Przecież znasz układ...
– Desery nie robią afery. – To obrzydliwe.
Nie wsadził, więc się nie naraził.
Nawet w Biblii jest fragment, podtrzymujący to.
– Podtrzymujący co? – Tezę,
że seks oralny nie stanowi cudzołóstwa.
– Brednie! – Serio?
Księga Koheleta. Odkryta przez zespół szybkiego reagowania Clintona.
Dobrzy są.
Tu nie chodzi o cholerną wierność!
Narządy jednej osoby weszły w ciało drugiej.
Jakim cudem to nie jest seks?
Boże, ten język.
Dziwne to wszystko. Formalnie,
dyskutujemy tu na tematy polityczne,
jak jacyś... prostacy.
Wczoraj, CNN umieścił ogłoszenie
przed wieczornym serwisem informacyjnym,
ostrzegający rodziców przed nieodpowiednimi treściami dla dzieci.
– Boże. – Co prowadzi nas do pierwotnego pytania:
Powinniśmy rozważyć wycofanie się?
/Oczy wszystkich będą dziś /śledzić Tony’ego Blaira,
/który przyleciał w sam środek /politycznej burzy,
/jakiej nie mieliśmy /od pamiętnej afery Watergate.
/Będąc pod ścianą, /Bill Clinton może skorzystać
/na swojej bliskiej znajomości /z brytyjskim Premierem,
/powszechnie podziwianego /w Stanach Zjednoczonych.
/Prawdopodobnie oficjalny /porządek spotkania
/pomiędzy Prezydentem i Premierem
/nie będzie obejmował pytań
/odnośnie relacji Billa Clintona
/z byłą asystentką Białego Domu.
W jutrzejszym New York Timesie ukaże się artykuł
sugerujący, że Clinton szkolił swoją sekretarkę,
by kłamała na temat jego relacji z Lewinsky.
Jeśli to prawda, to wynika z tego,
że kłamał na rozprawie ws. Pauli Jones
i wywarł nacisk na Lewinsky, by skłamała w swojej deklaracji.
Niewierność Prezydenta to jedna rzecz.
Krzywoprzysięstwo – zupełnie inna.
Już jest.
Tony... przepraszam, że przez to przechodzisz.
– Nie ma za co. – Damy radę.
/Panie i panowie,
/Prezydent Stanów Zjednoczonych
/oraz Premier Wielkiej Brytanii /i Irlandii Północnej.
Na początek powiem, że to wielka przyjemność
gościć Premiera Blaira tu, w Waszyngtonie.
Dziś, u progów nowego wieku,
nowego tysiąclecia, Ameryka z dumą
stoi ramię w ramię z bliskim przyjacielem,
Zjednoczonym Królestwem.
To kontynuacja wielkiej tradycji
i szczególnej więzi, łączącej oba kraje.
Panie Prezydencie.
– Eric. – Panie Premierze,
jako przyjaciel i człowiek wierzący,
zastanawiałem się, czy zaoferował pan
własną radę Prezydentowi Clintonowi
w tym trudnym okresie
toczącego się postępowania ws. jego seksualnych zachowań.
W mediach brytyjskich, nazywamy to pytaniem pomocniczym.
Nie.
Michael.
Niektórzy wpadli w osłupienie
wobec pana życzliwych oświadczeń, wspierających Prezydenta.
Czy brał pan pod uwagę, że ta strategia może być politycznie ryzykowna?
Słyszeli państwo, jak Prezydent
mówił o szczególnej więzi
pomiędzy dwoma krajami
i wspaniałej tradycji kroczenia
ze sobą ramię w ramię...
Przypomina mi się historia z dziejów II Wojny Światowej,
gdy Wielka Brytania rozpaczliwie potrzebowała pomocy Ameryki.
Nie było całkowitej pewności, czy przyjdą nam z pomocą,
a w pewnym momencie, Harry Hopkins,
wysłannik Prezydenta Roosevelta, przybył do Wielkiej Brytanii.
Hopkins powiedział Churchillowi: „Pewnie chcielibyście wiedzieć,
co powiem po powrocie Prezydentowi Rooseveltowi.”
Odrzekł, że zacytowałby
fragment Biblii:
„Dokądkolwiek pójdziesz, pójdę i ja;
Gdziekolwiek zostaniesz, zostanę i ja.
Twoi ludzie będą moimi,
a twój Bóg moim... po wsze czasy.”
Pytacie państwo, czy moje wsparcie i przyjaźń
/to ryzykowna /strategia polityczna.
/Współpracuję /z Prezydentem Clintonem
/jakieś 9 miesięcy.
/I wiem, że jest kimś,
/komu mogę ufać, /na kim mogę polegać,
kogo z dumą mogę nazwać nie tylko kolegą,
lecz przyjacielem.
I myślę sobie, patrząc na amerykańską gospodarkę,
na szacunek,
jakim Ameryka cieszy się w dzisiejszym świecie...
że to całkiem imponujący bilans.
Panie Prezydencie.
Czy docenia pan wsparcie pana Blaira?
Nie.
To on powinien podejść
i rzucić mi się na szyję.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że wiesz już, co chcesz w zamian.
Wybawiłeś go z opresji. Wiele ci zawdzięcza.
Kto twierdzi, że chcę coś w zamian?
Więc tym trudniej zrozumieć, co dziś zrobiłeś.
Zrobiłem tak, bo go lubię.
Ponieważ teraz jest ci dłużny.
Ponieważ wierzę w to, co chce robić,
co my możemy zrobić... wspólnie.
Ponieważ teraz jest ci to winien.
A czy coś w tym złego?
/Mamy niepewne położenie /na Bałkanach.
Milošević ma nas za głupców.
/Powinniśmy się tego spodziewać.
Milošević negocjował w kwestii Bośni,
bo uznaliśmy Kosowo jako wewnętrzną sprawę Serbów,
a teraz myśli, że mu wszystko wolno.
/Zanim ONZ zakończy sprzeczki
/nad ulepszaniem /prawa międzynarodowego,
Milošević powybija kolejnych 250,000 ludzi
i wywiezie kolejny milion z ich domów,
tak jak zrobił to w Bośni.
Tak się nie stanie. Nie za moich rządów.
John Major działał zbyt wolno i niechętnie wobec Bośni.
Ten rząd nie popełni tego błędu.
Musimy wyłożyć swe racje ONZ,
że Serbowie dopuścili się ludobójstwa,
lecz jednocześnie trzeba przedstawić
wiarygodne zagrożenie, by powstrzymać Miloševica.
/Mówisz jak Madeleine Albright /i to z tej samej ambony.
Więc co z tym robimy?
/Zaczniemy od pełnej palety /sankcji ekonomicznych,
popracujemy nad włączeniem się NATO
i rozważymy nasze opcje militarne.
A co z Rosjanami?
/Rosjan zostaw mnie.
Borys zacznie wierzgać i pluć się, jak w przypadku Bośni,
więc damy mu 5 miliardów odczepnego,
czyli mam tu pewną zdolność perswazji.
Bardziej martwi mnie Europa.
Włosi na starcie będą przeciw wszelkim działaniom,
tak samo jak Niemcy. /– A co z Francuzami?
Chirac zechce postąpić zgodnie z zasadami.
/Nie zrobi nic /bez pełnego poparcia
/społeczności międzynarodowej.
Masz tam idealne forum.
Przewodnictwo w Unii przez kolejne trzy miesiące.
Dotychczas nic nie dało.
Możesz być bardzo przekonujący, Tony.
Mam teorię. Dowolny wyraz angielski, który cię podnieca,
np. seks, jedzenie, muzyka lub pieniądze,
można kompletnie pozbawić przyjemności,
dodając jedynie przedrostek „euro”.
Dzień dobry, panie Premierze.
Dzień dobry, Jacques.
Może mógłbyś nas oświecić? Mamy pewien kłopot z małym,
lecz sądzę, istotnym szczegółem formalnym.
– Z przyjemnością pomogę. – Ile dokładnie centymetrów...
to 5,5 cala?
Zdumiewające, nie?
Pomyśleć, że każdy z nich mógłby stanąć w jego obronie.
Jako przywódcy, jedziemy przecież na tym samym wózku.
Ale ubaw z wpadki amerykańskiego prezydenta...
Nie można się oprzeć.
/Presja, by Bill Clinton zeznawał
/przed ławą przysięgłych /wzrosła dziś
/wraz z ogłoszeniem porozumienia
/między Monicą Lewinsky /i Kennethem Starrem.
/Chroniona immunitetem, /Monica Lewinsky
/przypuszczalnie zeznała /prokuratorom,
/że rozmawiała z Prezydentem, /jak zataić ich związek.
/Właśnie tego Prezydent /desperacko próbuje uniknąć:
/Upokarzającego pojawienia się /w waszyngtońskim Sądzie Federalnym.
/Prokurator nadzwyczajny, /Kenneth Starr, gra twardą kartą.
/Zdeterminowany jest przepytywać /Prezydenta pod przysięgą,
/z poparciem republikańskich /przeciwników Clintona w Kongresie.
Daj mi Kendalla.
/Jeśli Kenneth Starr /ma dodatkowe informacje,
/sądzę, że błyskawicznie postawią /Prezydenta w stan oskarżenia.
Powiedz im, że będę zeznawał.
Chcę jednak odwołania zeznań świadków,
obecności moich prawników
i odbędzie się to w Białym Domu.
/Pierwsze doniesienia sugerują,
/że Monica Lewinsky /zmieniła swą wersję,
/przyznając, że był to romans.
/Przekazała nawet prokuratorowi
/nagrania rozmów /telefonicznych z Prezydentem
/i rzekomo poplamioną sukienkę,
/która może dowieść /istnienia tego związku.
/Dziś jej prawnik zaprzeczył, /jakoby informacja
/o sukience wyciekła od niego /bądź jej drugiego prawnika.
/Biały Dom twierdzi, /że to niepotwierdzona plotka,
/lecz dziś FBI zapewniło mnie,
/że otrzymało sukienkę /od Kennetha Starra,
/i przygotowuje ją do analizy.
Nie śpisz?
Teraz już nie.
Potrzebuję...
powiedzieć ci o tej sytuacji.
Jest poważniejsza od tego, co wtedy mówiłem.
Co?
W swoim zeznaniu powiem,
że było... coś
niewłaściwego
w tych stosunkach.
/W styczniowych zeznaniach
/byłem pytany o mój związek
/z Monicą Lewinsky.
/Mimo że moje odpowiedzi /były zgodne z prawem,
/nie udzieliłem pewnej informacji.
/Faktycznie miałem związek
/z panną Lewinsky, /który był niestosowny.
Chciałabym poznać różnicę
między „zgodnością z prawem” a „kurewskim kłamstwem”.
/Mogę jedynie oznajmić, /że powodowało mną wiele czynników.
/Po pierwsze, /ochrona własnej osoby
/przed zażenowaniem /własnego postępowania.
/Miałem także na względzie
/dobro swojej rodziny.
/Fakt, że te pytania padły...
I co powiesz?
Nie wiem.
Może nic.
Będą oczekiwać oświadczenia.
O czym?
Że wyszedłem na głupca
z powodu publicznie udzielonego wsparcia Prezydentowi?
Że jest to dla mnie nad wyraz krępujące?
Że czułem, iż musiałem się za nim wstawić?
Nie sądzę.
/Nasz kraj zbyt długo /rozpraszany był tą sprawą,
/więc biorę swoją część /odpowiedzialności...
Uważasz, że go zostawi?
A ty byś mnie zostawiła?
Nie.
Ale zrobiłabym ci piekło na ziemi.
/Proszę was dziś, by odwrócić wzrok...
/od tego 7–miesięcznego spektaklu,
/by naprawić trzon /narodowego dyskursu
/i zwrócić naszą uwagę /na wszystkie wyzwania
/i obietnice na kolejne /amerykańskie stulecie.
/Dziękuję za uwagę, /życząc dobrej nocy.
Jak chcesz to robić?
Ty pierwsza, ja w twoim cieniu?
Razem?
Chcę, byśmy robili to wspólnie.
Czy jest to możliwe, nie wiem.
Potrzebuję czasu, by się w tym odnaleźć.
Sama. Dobrze?
Dobrze.
Jak wyglądam?
Wspaniale.
/Pani Clinton?
/– Hillary, jedno zdęcie. /– Proszę tędy.
– Jakie ma szanse? – Utrzymać się po tych matactwach?
Góra pół na pół.
Jego wskaźnik uznania spadł na łeb na szyję.
Nawet jeśli przetrwa, jego partia zbierze
takie cięgi w średnim okresie, że go zakorkują.
Dokuśtyka tylko do końca kadencji.
Co oczywiście daje szansę do brylowania innym.
Ciągle jest naszym najsilniejszym sojusznikiem
i najlepszą nadzieją na rozwiązanie sprawy Kosowa.
Zło tryumfuje przy bierności prawych ludzi.
Możemy tu siedzieć, załamywać ręce i mówić:
„Co działania w Kosowie mają z nami wspólnego?”
/Czystki etniczne, /regularne gwałty,
/masowe morderstwa...
/Nikt na zachodzie, /kto widział,
/co dzieje się w Kosowie, /nie wątpi
/w zasadność interwencji /wojsk NATO.
/20 lat temu /nie walczylibyśmy w Kosowie.
/Odwrócilibyśmy się plecami.
/Lecz jesteśmy społecznością.
Co zachodzi w jednej części Europy,
ma wpływ na każdą inną.
Możemy być tylko w jednym miejscu,
w samym centrum walk, wypracowując rozwiązanie.
/W następstwie dalszego /narastania przemocy,
/Rada Bezpieczeństwa ONZ /wydała rezolucję,
/żądającą zakończenia /serbskich działań w Kosowie
/i umieszczenie 500. samolotów /pod dowództwem Wesley’a Clarka,
/Naczelnego Dowódcy Sił NATO.
/W obliczu zagrożenia /Połączonych Sił NATO,
/Slobodan Milošević /wstrzymał działania.
/Osobisty wysłannik Prezydenta Clintona, /Richard Holbrook,
/wynegocjował wstrzymanie ognia /z jugosłowiańskim Prezydentem,
/który zgodził się na redukcję /liczebności oddziałów
/i zezwolił na wjazd 2000. /nieuzbrojonych obserwatorów do prowincji.
To nie wystarczy, Bill.
To porozumienie może wziąć w łeb w każdej chwili.
Rosjanie w tym wszystkim jedynie utrzymują pozory.
Milošević nie da się zrobić w konia.
Widzę, że nasz młodziak zbliża się do poważnych rozgrywek.
/On gra z nami na czas.
/W międzyczasie idzie zima
/i setki tysięcy wysiedlonych ludzi
musi wrócić do swoich wiosek.
/Z tego, co wiem, /trwa zawieszenie broni.
Nasi obserwatorzy bacznie śledzą jego każdy ruch.
Jeśli spróbuje... /– Widziałeś, co zrobił swoim ludziom.
Sądzisz, że obchodzi go garstka obserwatorów bez broni?
To tylko kwestia czasu.
Co mam powiedzieć, Tony?
Cóż...
Dopóki nie wesprzemy groźby ataków powietrznych
gotowością umieszczenia tam żołnierzy,
jakoś nie widzę,
by mógł nas brać na poważnie.
/Nienawidzę Miloševica /jak swego następcy,
ale wysłanie żołnierzy do sowieckiej strefy,
która nas nie zaatakowała? Ciężko będzie to sprzedać
w Kongresie i obywatelom Ameryki,
/a uważam siebie /za całkiem dobrego handlarza.
– Bill... /– Wiem, czemu tego chcesz.
/Rozumiem twoje ambicje.
Chcesz dać o sobie znać,
ale piesek kości nie przyniesie.
Chcę to zrobić, ponieważ należy tak postąpić.
/Oboje chcemy robić /słuszne rzeczy.
A zmobilizowanie NATO do gotowości bojowej,
to słuszna rzecz? /– Ale Bill...
/Mogłeś nie zauważyć,
/że jest tu od cholery ludzi,
którzy chcą mnie usunąć z urzędu. /– Jestem tego świadom.
Jeśli nie zrobimy tego teraz,
zapewniam, że będziemy zmuszeni zrobić to później.
/Wyrażę się jasno:
Póki Milošević nie zrobi niczego,
co byłoby pogwałceniem umowy, nie działamy.
Nie możesz się dziwić.
W sensie politycznym ma związane ręce.
Może nawet i fizycznie,
jeśli Hillary ma z tym coś wspólnego.
To on mówił o dziedzictwie.
To naprawdę pomogłoby rozwiązać te sprawy,
gdyby postąpił z tym jak należy.
Wiedzieć, co chce się robić
to zupełnie coś innego niż zwykłe wykonywanie czegoś.
Thatcher zawsze mawiała:
„Po co tu być, jeśli nie dokonuje się
wielkich rzeczy”. – Nie zaczynaj mi z Thatcher.
Życie tych ludzi zależy od kaprysów
obłąkanego tyrana, a my mamy władzę, by to zmienić.
Skoro Bill nie chce lub nie może,
ruch należy do mnie, prawda?
Idziemy, Winston.
Wywiadówka.
Dziękuję, Marcus.
Jak nazywał się nauczyciel matematyki?
Paul Humberstone.
– Miło pana widzieć. – Witam, dyrektorze.
/... na zboczu góry, nad wioską
/Račak w Kosowie...
/45 osób wyrżniętych w pień /przez serbską policję,
tuż pod nosami obserwatorów.
/Wiem. Widziałam wiadomości.
/Każda stacja na świecie /nadaje ten sam materiał.
/Musimy przestać krzątać się po kątach
/i pokazać Miloševicowi, /że to nie są żarty.
W przeciwnym wypadku będzie więcej rzezi, więcej uchodźców.
/Ludzie tu tego nie pojmują.
/Chcą jedynie wiedzieć,
czy to jest wojna, w której Ameryka powinna walczyć?
Jeśli wkroczymy i wykurzymy Miloševica bombami,
/co będzie, jak nasze działanie
/tylko go wnerwi, przez co /przypuści szturm na Kosowo?
/Nawet nie mamy gwarancji, /że gdy NATO wkroczy,
ataki powietrzne dadzą rezultaty.
Jak długo będziesz to roztrząsał?
Aż powiesz mi, że to słuszna decyzja.
To jest słuszna decyzja.
Nie ja musiałam ci to mówić.
Nie.
Ale czuję się lepiej,
słysząc, że to mówisz.
/Serbowie mówią, że strzelali
/do kilkudziesięciu terrorystów /w mundurach,
/lecz ci ludzie nie mają /na sobie mundurów,
/nie spotkali się /z odzewem policji...
– Halo? /– Oglądasz to?
Oglądam.
/Nikczemne gówno.
Jest.
No dobra. Bombardowanie z 15,000 stóp.
Moi chłopcy dadzą znać NATO, że wchodzimy.
/„Patrz, co zrobili!” – płacze. /„To jest rzeź.”
/a ohydny sposób, w jaki zginęli /ci mężczyźni i chłopcy,
/jest tego dowodem.
Daj mi Ministra Obrony
i Szefa Sztabu Generalnego.
Tak, wiem, która godzina.
/Groźba ataku NATO /na Jugosławię,
/dokonuje się /olbrzymimi siłami.
/Niewidoczne dla radaru /bombowce przetrą szlak
/ataku, który dziś wieczór
/pchnął zachodni sojusz /do wojny z Jugosławią.
/Dwa razy w tym stuleciu /dostaliśmy nauczkę,
/że polityka łagodności /nie sprawdza się.
/Jeśli pozwolimy złowrogiemu dyktatorowi /na niekwestionowane rządy,
/będziemy musieli przelać
/nieskończenie wiele /krwi i pieniędzy
/by go później powstrzymać.
/To nie bitwa o terytorium.
/To bitwa o człowieczeństwo.
/To jest słuszna sprawa!
/W odpowiedzi na ataki /powietrzne NATO,
/wojska Miloševica /nasiliły kampanię
/wypędzania z Serbii /albańskich mieszkańców Kosowa,
/pozostawiając setki tysięcy /bez dachu nad głową.
Uchodźcy pojawiają się
wskutek bombardowania, i wszyscy o tym wiedzą.
Dokąd pani teraz pójdzie?
Nie wiem,
ale najbardziej to chciałabym wrócić do domu
i żyć normalnie jak...
Jak wszyscy Europejczycy,
gdyż jesteśmy częścią Europy.
/Dziś, Tony i Cherie Blair
/przybyli, by zobaczyć /sytuację na własne oczy,
/i doświadczyć skali /ludzkiego kryzysu,
/za który wiele krajów świata
/coraz dosadniej /krytykuje NATO.
Oglądanie tych ludzi...
Tych kompletnie niewinnych ludzi,
siłą wywlekanych ze swych domów,
bezwzględnie, na celowniku pistoletu...
Niektórzy, dochodzą nas głosy,
doświadczyli grozy nie do opisania.
Po prostu czuję, że naszą powinnością jest zapewnić,
by mogli spokojnie wrócić do swych domostw.
Ma pan wiadomość dla ludzi z Kosowa?
Nie zawiedziemy was.
/Wraz ze wzrostem
/ofiar bombardowań NATO /wśród ludności cywilnej,
/europejscy przywódcy doświadczają /rosnącej presji
/usprawiedliwienia działań /wojskowych przeciwko Serbom.
Stop wojnie! Stop bombardowaniom!
NATO precz!
To jakiś koszmar.
Wepchnęliśmy w to ONZ
i tylko pogorszyliśmy sprawy.
Działania powietrzne zwyczajnie zawodzą,
przynajmniej w tej postaci.
Są jedynie na pół gwizdka.
Lista zatwierdzonych celów jest zbyt ograniczona.
To nijak utrudniło Miloševicowi możliwości toczenia wojny.
Tak naprawdę tylko rozjuszyliśmy Serbów.
Milošević jawi się jako bohater,
bo stawił czoło zachodniej agresji, a my wyszliśmy na głupców.
Tracimy wizerunek, Tony.
Jeśli NATO nie zwiększy bombardowania
i nie zaangażuje wojsk lądowych, możemy to przegrać.
NATO się nie zaangażuje,
nie bez Clintona.
/Wiem, że jesteś zwolennikiem /natężenia działań powietrznych,
/ale jestem tu z pytaniem
o zaangażowanie się w inwazję wojsk lądowych do Kosowa,
by rozwiązać tę kwestię raz na zawsze.
Jeśli tego nie zrobimy
jestem stanowczego zdania,
że Milošević wytrwa w przekonaniu,
iż NATO zabrakło woli, by zakończyć, co zaczęła.
Strategicznie rzecz biorąc, mamy dwie możliwości:
Pierwsza, to inwazja ograniczona do 80,000 żołnierzy,
którzy wypędzą siły serbskie z Kosowa
i stworzą bezpieczne schronienie dla uchodźców.
Druga, to ogólna inwazja na Serbię
200,000 żołnierzy,
w celu całkowitego obalenia reżimu Miloševica.
Preferujemy byłą...
mniejszą inwazję.
Oddziały zmobilizowane,
jednostki powietrzne zrzucone na...
Howard?
Gdyby uznać wasze sugestie,
ludzie odbiorą to jako przyznanie się
do porażki naszych działań powietrznych,
więc politycznie jest się na spalonym.
Gdy tylko umieścimy nasze oddziały
na terytorium Miloševica,
zacznie się walka na jego warunkach, na jego podwórku,
co daje mu ogromną przewagę.
Bombardowanie trzyma nas na dystans,
ogranicza ryzyko i ciągle pozwala utrzymać przewagę.
Bombardowanie nie sprawdza się.
Wiemy to wszyscy.
W dodatku, nawet w pańskim planie ograniczonej inwazji
musielibyśmy uruchomić rezerwistów
do konfliktu w miejscu, o którym większość Amerykanów nie ma pojęcia.
Nie rozumiem pańskiego niezdecydowania.
Masowa katastrofa ludzkości dzieje się przed naszymi głowami.
Chce pan tam posłać tyle wojsk, ile od nas oczekuje?
To chyba nie jest możliwe.
Biorąc pod uwagę względną liczebność
naszych armii, naszych zasobów.
Dotarliśmy do sedna, Premierze.
Jest pan gotów walczyć do ostatniego Amerykanina.
Musimy to wygrać.
Złożyłem obietnicę.
Jako polityk... naprawdę nadstawiam kark.
Może wyjdziemy na chwilę?
Tylko my dwaj.
Pozwól, że ci wyjaśnię.
To ja mam wydawać miliardy dolarów
amerykańskich podatników i narażać amerykańskie życia?
To bitwa dobra ze złem,
cywilizacją a barbarzyństwem.
Interwencja i obalanie okrutnych dyktatorów to nasza powinność,
nasz chrześcijański obowiązek.
„Chrześcijański obowiązek”?
Jak na centrolewicowego demokratę
zaczynasz brzmieć jak Jerry Falwell.
A co z negatywnymi następstwami?
Ofiary cywilne działań naziemnych
mogą być jeszcze większe niż te spowodowane bombami, bez,
w mojej ocenie, zwiększenia szans naszego zwycięstwa.
Nic nie będzie mieć poważniejszych konsekwencji
niż klęska w Kosowie. – Porażka nie wchodzi w grę.
Jestem zaangażowany w wygranie tej wojny
i zrobię wszystko, by tak się stało.
Skoro chcesz rozmawiać o wysyłaniu oddziałów lądowych
w przyszłości, to w porządku.
Ale to zostaje między nami.
Nieoficjalnie.
Natomiast oficjalnie...
powiem ci coś, więc słuchaj:
NATO nie sięgnie po oddziały lądowe,
również i ja.
Pewnie, że mają to gdzieś.
Połowa z nich nie wie, gdzie leży cholerna Jugosławia.
– To może być mój koniec. – Daj spokój.
Mówię poważnie, Alastair. Jestem kompletnie bez wsparcia.
Jeśli tego nie wygramy, ja beknę za to.
A może tak przyjąć ofertę Clintona i zacząć ciche prace
nad inwazją naziemną w ramach działań zastępczych?
Bo mu nie wierzę?
Kłamał wszystkim naokoło,
więc czemu mnie miałby mówić prawdę?
Nie, nie! Gadam jakieś brednie.
Przemówienie w Chicago jest jutro, tak?
– Tak. – Macie je trochę zaostrzyć.
Chcę przygwoździć go do ściany.
Chwileczkę, Tony. Jesteś pewien, że tym chcesz się zajmować?
To może obrócić się przeciw nam.
Chcę, by wszyscy prawicowi pismacy,
zajmujący się moralnym upadkiem tej administracji,
słuchali tego z pierwszych rzędów!
/Nikt, kto widział, /co dzieje się w Kosowie,
/nie wątpi w zasadność /działań wojennych NATO.
/Owe działania /będą kontynuowane,
aż do ostatecznej kapitulacji Miloševica.
Sukces to jedyna strategia,
którą gotów jestem rozważyć.
Jesteśmy świadkami zaczątków
nowej doktryny społeczności międzynarodowej,
w której wiele narodów działa ręka w rękę,
we współpracy nad kwestiami, dotyczącymi nas wszystkich.
Jesteście najpotężniejszym krajem świata.
/To musi być trudne /i miejscami irytujące
/być adresatem każdego żądania, /wywołanego każdym kryzysem.
/Okrzyki: /„Co my mamy z tym wspólnego?”
/muszą być systematycznie /na ustach waszych obywateli.
/Dziś, na narodach /o najpotężniejszej sile
/ciąży największa odpowiedzialność.
/Potrzebujemy waszego /zaangażowania.
/Mówię do was:
/Nie dajmy się zwieść
/doktrynie izolacjonizmu.
/Świat nie może sobie /na to pozwolić.
/Zrozumcie, /że w Wielkiej Brytanii,
/macie przyjaciela, /który będzie przy was trwał
/i projektował z wami
/model przyszłości opartej
/na pokoju i pomyślności wszystkich,
/co jest jedynym marzeniem,
/sprawiającym, że ludzkość /warta jest przetrwania.
Orientuj się.
/To tylko ja.
„Niech żyje Król Tony!” – Chicago Tribune.
„Czemu nie mamy Blaira za Prezydenta?” – The New York Times.
„Blair wykazał męstwo, Biały Dom się chwieje”
– Washington Post.
„Słuchając brytyjskiego Premiera
zeszłego wieczoru w Chicago, nie dało się oprzeć wrażeniu,
ile Prezydent Clinton mógłby nauczyć się
od swego młodszego, churchillowskiego kolegi.”
„Oboje potrafią naobiecywać.”
„Różnicą jest to, że za zamkniętymi drzwiami,
Blair je realizuje.”
– Wall Street Journal.
Pisałeś to chyba całą noc.
Pod względem społecznego uznania,
ty dziś jesteś przywódcą #1 na świecie.
/Liderzy sił NATO zebrali się /dziś w Waszyngtonie,
/by debatować o pogarszającej /się sytuacji w Kosowie.
/... w spekulacjach na temat /determinacji NATO,
/by nie zbaczać z kursu, /kilku członków sugeruje,
/że pojawiły się wątpliwości.
/... uroczystości 50–lecia /powstania NATO
/przebiegną pod znakiem /dyskusji o sytuacji w Kosowie.
Dajcie mi i Premierowi chwilkę, dobrze?
Dobrze.
– Kto by pomyślał... – Co?
Jakim to okazałeś się twardym skurwysynkiem,
dźgając mnie od tyłu na moim własnym poletku.
– Masz jaja. – Moja głowa szła pod topór.
– Nie dałeś mi wyboru. – Według mnie...
ciągle wisi nad tobą topór,
a ja ciągle mam wybór. – Twoje gazety sugerują co innego.
No tak... twoi nowi kumple. „Niech żyje Król Tony!”
Oddziały lądowe. Wchodzisz w to?
Może powinieneś zadać sobie pytanie:
Co to za król błaga innych, by toczyli jego walkę?
Jeśli zadziałamy teraz...
możemy zakończyć walki.
/W dowód tego, że zrobi, /co będzie trzeba,
/by zwyciężyć w Kosowie,
/NATO rozszerzyła swe działania /bombowe przeciwko Serbii.
/Podbudowany decyzją NATO
/i wzrastającą efektywnością /działań powietrznych,
/Prezydent Clinton /publicznie ogłosił,
/że Stany rozważą każde /militarne rozwiązanie,
/w celu zakończenia konfliktu. /– Kapitulacja jest o krok bliżej.
/Pod silną presją /administracji Clintona,
/delegacja rosyjska /poleciała do Belgradu,
/przedstawić ultimatum /Prezydentowi Miloševicowi:
/„Wycofaj wszystkie /oddziały z Kosowa
/albo ryzykujesz utratę /poparcia Borysa Jelcyna”
/– jego ostatniego sojusznika.
Tony...
Jugosłowiański parlament dał za wygraną.
Wszystkie serbskie oddziały mają zostać cofnięte.
Siły pokojowe NATO zostaną rozmieszczone w regionie.
Kosowo ma być objęte administracją ONZ.
Oczywiście Clinton stwierdzi, że to jego strategia
ujarzmiła Miloševica, my – że nasza.
Tak czy siak... to koniec.
Wygraliśmy. Ty wygrałeś.
To zwycięstwo cywilizacji.
Zwycięstwo fundamentalnych zasad,
potrzebnych postępowi ludzkości.
Każda istota ludzka
ma niezbywalne prawo żyć wolna od prześladowań.
Wie to Milošević. Wie to już cały świat,
że nie będzie tolerancji dla ludobójstw na tle rasowym.
Niechaj nigdy nie będzie wątpliwości:
Uzasadnienie moralne
inwazji na inny kraj
w celach humanitarnych skończyło się.
/Tu, na ulicach Kosowa, /wiwatują na jego cześć.
/Tony Blair zawsze chciał /mieć bohaterskie przywitanie.
/Tony! Tony! Tony!
/I rzeczywiście, /po zakończeniu głosowania,
/Pierwsza Dama /Stanów Zjednoczonych Ameryki,
/Hillary Rodham Clinton,
/pokonała kongresmena /Ricka Lazio
/i zostanie młodszym senatorem /z Nowego Jorku.
/Al Gore i George W. Bush /oczekują na wynik wyborów.
/Nadal nie wiemy, /kto zostanie Prezydentem.
/Możemy nie wiedzieć /aż do jutra.
/... gdy atmosfera kontrowersji /w Waszyngtonie narasta,
/Prezydent Clinton, /w towarzystwie żony,
/zmierza do wiejskiej rezydencji /brytyjskiego Premiera.
/Pożegnalna uroczystość /dwóch ludzi,
/podzielających tę samą /polityczną filozofię...
Przepraszam, ale naprawdę muszę odebrać.
– Oczywiście. – I co dostałam?
„Środowisko i roboty publiczne”?
A co ze stosunkami międzynarodowymi i budżetem?
Chyba się już położę.
Wybaczcie.
Cały czas nie mogę pojąć,
jak te dzieciaki urosły.
– Dobranoc, Tony. – Dobranoc.
Bill...
skoro mamy...
chwilkę, chciałbym...
przeprosić cię
za to wszystko z Kosowem,
za konferencję przeciwko tobie w twoich mediach.
To nie było dyplomatyczne. Przez wszystkie lata,
byłeś dobrym przyjacielem dla mnie,
byłeś lojalnym przyjacielem mojej partii
i wspaniałym sojusznikiem tego kraju.
Teraz ja spijam całą śmietankę,
którą powinniśmy spijać obaj.
To nie było w porządku.
Ja nie byłem w porządku.
Przepraszam.
Brednie. Wcale tak nie myślisz.
Czytałeś gazety w weekend po kapitulacji Miloševica...
7 na 10 Amerykanów stwierdziło, że chciałoby
mieć Tony’ego Blaira za Prezydenta.
Przystojny, energiczny, praktykujący,
moralnie uczciwy, rzetelny, wierny żonie...
Nie urodziłeś się czasem w Ameryce?
W Szkocji.
Szkoda, bo wygrałbyś w cuglach.
/Dobry wieczór. /Opera farsy dobiegła końca.
/Gruba dama zaśpiewała.
/Ostateczny wyrok Sądu Najwyższego
/przypieczętował rezygnację /Ala Gore’a.
/W końcu pogodził się z tym, /że jego długa potyczka prawna
/prowadzi donikąd. /– By rozwiać wątpliwości,
/stanowczo nie zgadzam się /z decyzją sądu,
/lecz ją przyjmuję.
/Dziś, dla dobra naszej /jedności społecznej,
/i siły naszej demokracji,
/zdecydowałem ustąpić.
Panie Premierze...
– Miałam pana obudzić. – Dziękuję.
– Jeszcze raz dziękuję. /– Nasz kraj przeszedł
/długi okres próby...
/w wyniku niedokończonych /wyborów prezydenckich
/przez okres dłuższy /niż można sobie wyobrazić.
/Po niełatwych wyborach
/musimy zostawić politykę za sobą
/i wspólnie pracować /nad obietnicą Ameryki
/dostępnej dla każdego /z naszych obywateli.
/Nasz naród musi powstać /ponad podziałami.
/Amerykanie podzielają /nadzieje, cele i wartości
/daleko bardziej
/niż jakiekolwiek /polityczne waśnie.
/Jestem wdzięczny /za dzisiejszy wieczór
/oraz wdzięczny Amerykanom /za wspaniały przywilej
/służenia wam
/jako wasz nowy Prezydent.
Co masz zamiar począć...
z Bushem?
Wiem, czego chcą wszyscy...
Wycofać się,
skoncentrować na polityce wewnętrznej...
zacieśnić więzy z Europą.
Nie o to pytałem.
Co ty chcesz zrobić?
Nadal chcę działać, Bill.
Wiem, że on nie gra w tej samej drużynie, ale...
wolę być tam,
gdzie zapadają ważne decyzje
niż gdzie indziej, psiocząc na nich.
Byłbym starszym wspólnikiem.
Bush byłby młodszym.
Mógłbym pomagać mu, jak ty pomagałeś mi,
doradzać mu.
Chcę jedynie dobra mojego kraju.
Jesteś tego pewien?
W najlepszym interesie mojego kraju,
być może i świata,
jest trzymać się blisko amerykańskiego Prezydenta.
Niewątpliwie możesz ruszyć swoje cztery litery,
dalej wykorzystując Biały Dom, by pozostać w centrum uwagi,
umacniając siebie jako lidera
i rozszerzając swoje dziedzictwo.
Jak mam to odebrać, Bill?
Ogólnie brzmi to jak obelga.
Przecież to prawda, nie?
Daj spokój. Oboje wiemy,
że najlepszą drogą do tego, by zostać zapamiętanym
na następnych 50 lub 100 lat,
jest przyczepić się do amerykańskiego Prezydenta.
Ale... uważaj.
Ci goście... grają ostro.
Ich administracja
zrodziła się w cieniu kontrowersji, narodowej hańby
i bezprawia. Założę się,
że w ten sam sposób odejdą.
Musisz więc zadać sobie pytanie:
Jaki interes
ma postępowy, centrolewicowy polityk
z malutkiej, europejskiej wysepki,
przyjaźniąc się z tymi koleżkami?
Ale przecież...
nie jestem pewny, czy jesteś
wciąż tym postępowym, centrolewicowym politykiem.
Albo czy w ogóle nim byłeś.
/Mówię już dobranoc.
/Mogę spać do późna, /chyba masz nic przeciw.
/Jestem zmęczony, /muszę odpocząć.
No pewnie.
Śpij tyle, ile zechcesz.
– 10 minut, panowie. – Uruchamiać?
Mamy zgodę.
Ja też, George. Absolutnie. Ja też.
– Kiedy będziesz zaprzysiężona? – Za trzy tygodnie.
Po ośmiu latach z tytułem i bez dokonań,
będziesz wreszcie mieć to i to.
Daj znać, jak to jest...
spacerować z rana,
wiedząc, że wypowiadasz się we własnym imieniu.
– W porządku. – Gotowy, pani senator!
Bill, na litość boską.
Tylko ćwiczę, skarbie.
Prawda, że jest kimś?
Jedyna Pierwsza Dama w USA, która wygrała urząd w wyborach.
Euan, Kathryn! Do środka!
Wchodź.
Więc, po naszej małej rozmowie, zdecydowałeś się, jaki kurs obierzesz?
Tulić go w blasku chwały,
czy robić swoje i do domu?
Jeszcze nie.
Chyba będę musiał, jak wszyscy inni,
oglądać konferencje prasowe,
analizować znaki ostrzegawcze w mowie ciała.
Chyba będziesz musiał.
Chyba tak.
– Do widzenia, Tony. – Do widzenia, panie Prezydencie.
/W prawo zwrot!
Tak, właśnie odlatuje.
Mam to w ręku.
W porządku. Do zobaczenia.
Skontaktuj się z Johnem i powiedz, żeby przyniósł...
Mam zaszczyt... powitać Premiera,
naszego najsilniejszego przyjaciela i najbliższego sojusznika, w Camp David.
Mieliśmy kilka oficjalnych wizyt.
Co więcej, odbyliśmy miły spacer wokół Camp David,
zaczynając się poznawać.
Mówili mi, że to uroczy facet.
Rzucił na mnie ten urok.
I zadziałało.
Pytanie dla obu panów:
Wiele mówiło się o tym, jak różni z was ludzie.
Czy, rozmawiając ze sobą, odkryliście
coś, co może jest waszym wspólnym zainteresowaniem...
Może religia, sport lub muzyka?
Oboje używamy pasty Colgate.
Będą się zastanawiać, skąd to wiesz, George.
Nie wiem, czy ty znalazłeś coś wspólnego.
Myślę, że na tym zakończymy temat.
Do zobaczenia na siłowni.
/– Tłumaczenie – P_Forsberg
/– Do wersji – 1080p.BluRay.x264–AVCHD